Opis
Demoralizacja potocznie rozumiana jest jako postawa cechująca się odrzuceniem obowiązujących norm moralnych, która w konsekwencji często prowadzi do łamania prawa. W prezentowanej pracy podjęto się omówienia zagadnienia demoralizacji z zupełnie innej perspektywy, na którą od prawie 60 lat zwracają uwagę klinicyści. W ich ujęciu demoralizacja jest rozumiana jako specyficzny stan psychiczny najczęściej obserwowany u osób chorych, w związku z doświadczaną chorobą. Może występować u chorych onkologicznie, cierpiących na choroby układu krążenia i inne schorzenia z ciężkim przebiegiem oraz u osób z zaburzeniami psychicznymi, w tym z depresją i schizofrenią. Może on także rozwinąć się u osób zdrowych przeżywających trudności życiowe, np. u emigrantów czy pracowników, którzy podczas wykonywania swoich zadań zawodowych współuczestniczą w cierpieniu innych ludzi.
Dane epidemiologiczne sugerowały, że do 25% populacji USA cierpi na jakąś formę demoralizacji. Występuje ona samodzielnie lub w połączeniu z innym diagnozowanym zaburzeniem psychicznym (Bennett, 1985).
Stan demoralizacji jest konsekwencją niezdolności do radzenia sobie z zaistniałymi problemami, co prowadzi do rozwoju poczucia beznadziejności i bezradności oraz przyczynia się do utraty poczucia sensu i celu w życiu aż do pojawienia się rozpaczy egzystencjalnej. Mimo podobieństwa do depresji różni się od niej głównie tym, że osoby w stanie demoralizacji potrafią przeżywać radość i doświadczać przyjemności, czego nie odczuwają chorzy na depresję. (…)
Celem prezentowanej monografii jest syntetyczne przedstawienie dotychczasowej wiedzy dotyczącej konstruktu demoralizacji.
(z Wprowadzenia)
